Het is langer dan een jaar geleden dat ik heb geblogt. Een bewogen jaar en niet eens allemaal Corona-gerelateerd.

De gevolgen van COVID-19 waren voor mijn werk als trendwatcher wel direct merkbaar; mijn agenda was van de ene op de andere dag leeg. Ik ben niet iemand die dan achterover gaat leunen, ik ga AAN. Zo ben ik foodboxen met De smaak van Huizen gaan verkopen om lokale getroffen ondernemers te ondersteunen. Ik had de tijd, de ruimte en energie en wilde iets betekenen voor mensen die dat nodig hadden. Bij de versoepelingen na de 1e lockdown liep de animo terug en ben ik gestopt. Een praktische beslissing ook, want tegelijkertijd waren we een huis aan het bouwen dat in de afbouwfase kwam, een fase waarin we steeds meer zelf konden doen. Plus een op handen zijnde verhuizing waar ook de nodige tijd in ging zitten.

Na die verhuizing kwamen we in de 2e lockdown terecht en mijn zakelijke agenda bleef leeg. Met een vriendin samen probeerde ik een nieuw bedrijf op te zetten maar de omstandigheden waren niet ideaal en daarnaast was er de noodzaak om weer geld te gaan verdienen in plaats van te blijven investeren in een mogelijke toekomst. Moeilijke beslissingen werden genomen en ik had het geluk weer bij ons andere bedrijf HEMELSby te kunnen gaan ontwerpen. Want daar was het gelukkig onverminderd druk.

HEEL WAT VERHUIZINGEN BIJ ELKAAR

Onze verhuizing ging gepaard met meerdere andere verhuizingen. 2 zonen kwamen door COVID-19 weer tijdelijk thuis wonen in het vorige huis en zijn inmiddels weer uitgevlogen uit het nieuwe huis. De dynamiek thuis was met name daardoor erg onrustig. Een opstandige puberende dochter erbij en de chaos is bijna compleet. Bijna zeg ik, want daar moet je dan ook nog een moeder bij optellen die nu wel duidelijk in de overgang terecht is gekomen… Ik merk dat de overgang een onderwerp is waar een taboe op rust en waar mensen, of met name mannen, ongemakkelijk bij gaan zitten schuivelen als je het aankaart en dat maakt het alleen maar vervelender en ingewikkelder.

DE OVERGANG

Mijn moeder vroeg een jaar geleden toen ik met haar in de auto zat; ”zit jij nog helemaal niet in de overgang?” en het antwoord was “Nee”. Ik had geen opvliegers en voelde me prima, nergens last van. Maar de afgelopen maanden merkte ik zo af en toe dat ik met name aan het einde van de dag, als ik thuis kom van m’n werk, geen herrie verdraag of dat ik het verschrikkelijk vind om dan nog boodschappen te moeten doen en te bedenken wat we vanavond zullen eten. Nou heb ik altijd al een bloedhekel aan boodschappen doen gehad, maar nu zag ik het gewoon niet meer zitten. Het dieptepunt was wel een maand of 2 geleden toen ik 3 dagen achter elkaar thuis kwam en volledig uit m’n humeur kon raken als de vaatwasser niet was uitgeruimd of als er een paar kledingstukken door huis slingerden. Op dag 3 was mijn partner het helemaal zat. Buiten was het prachtig weer, we kwamen thuis in ons droomhuis en elke keer transformeerde ik in een split second in een enorm zeikwijf. Verschrikkelijk. Ik herkende mezelf niet meer, voelde me intens verdrietig en had geen idee hoe ik zo was geworden. Mijn vriendin die die 3e avond kwam eten trof ons zo aan en gaf me de verlossende diagnose; ‘maar schat, dit is ook niet wie je bent, dit heeft allemaal te maken met de overgang.’ 

Tranen vloeiden en woorden werden uitgesproken. Ik vind het al lastig om over mezelf te praten en dan ook nog over zoiets ongrijpbaars en … ja… wat eigenlijk? Over het troosteloze vooruitzicht van een verzakkend en vormloos lichaam met daarin een zeurende zuurpruim? Wat een deprimerend beeld van de rest van mijn leven…En hoe maak je dit bespreekbaar met je partner? Want de overgang is in mijn wereld iets dat je vooral met vriendinnen bespreekt die deze ervaring delen en wat mannen vooral ongemakkelijk vinden en liever wegstoppen. Wij hebben er over gepraat en wat heeft dat de sfeer veranderd. 180 graden.

OPVLIEGERS

Ik ben de podcast-serie Opvliegers van Elles de Bruin (Omroep Max) gaan luisteren. Die kan ik iedereen aanbevelen. Dus ook partners, collega’s en werkgevers. Elke aflevering bespreekt een ander onderwerp als hormoonbehandelingen, werk en seksualiteit. En als ik het zo beluister is het bij mij op dit moment in zeer milde vorm gaande, maar ja, dat wil dus niet zeggen dat dat zo blijft. Ik slik nu een overgangspil die bij de drogist verkrijgbaar is maar ken ook vrouwen die baat hebben bij hormoonpillen via de huisarts. Mochten mijn klachten verergeren, dan ga ik daar absoluut langs.

LINDA DE MOL & YOUP VAN “T HEK

In de serie laat Elles een fragment horen waarin Linda de Mol tijdens een tv-interview zegt nooit over de overgang te zullen schrijven in haar magazine. Wat een gemiste kans vind ik dat. Niet alleen heeft zij juist de kracht om het uit die taboesfeer te halen, ze kan ook de vele kanten van het thema belichten. Er zijn meer dan 1,5 miljoen vrouwen die met overgangsklachten kampen, hoe fijn zou het zijn als die zich herkennen in de verhalen in de Linda. Pak dit thema met beide handen op en deel tips, ervaringen en informatie. 

En dan Youp van ’t Hek die er tijdens een conference over praat alsof hijzelf er vooral last van heeft als vrouwen niet verbergen dat ze in de overgang zitten en waarin hij documentairemaakster Ingeborg Beugel van (Uitgebloe(I)d)  ‘dat mokkel’ en ‘die overgangsheks’ noemt ?! Really?! Ik hoop voor zijn vrouw dat ze weinig overgangsklachten heeft gehad, want jeetje, wat zal ze zich onbegrepen en eenzaam hebben gevoeld met die man in huis.

SEKS

Ik heb nog wat te leren en te lezen op het gebied van de overgang maar het feit dat de veranderingen in mijn lijf nu begrepen worden maakt dat ik weer lichter leef. Ik herken als ik de neiging heb geïrriteerd te raken om niks en probeer het van me af te laten glijden. Ik kan emotionele buien hebben waarbij ik nu een extra arm om me heen krijg en de ruimte om het toe te laten. En op seksueel gebied ben ik nog lang niet voornemens te gaan ‘minderen’. Het gegeven dat ik weet welke kwalen er op de loer liggen maakt dat ik me daar bewust van ben en weet dat een actief seksleven goed kan blijven bestaan. Dus die angst is weggenomen. En hey, als je – net als ik- al vanaf jonge leeftijd met je partner samen bent weet je al lang dat en hoe je moet vermijden in een sleur terecht te komen. Dus wat dat betreft is er niks nieuws onder de zon😉

De acceptatie is er en ook meer inzicht. Ik blijf me vrouw voelen en vrouwelijk. Van een zekere leeftijd wel te verstaan. Rijp en wijs. Wat kan ouder worden toch mooi zijn… Hiep, hiep hoera voor mij. Weer een jaartje ouder.

LEESTIPS

Tijdens mijn zoektocht naar meer informatie kwam ik oa dit tegen. 

‘Te lijf’ | Isa Hoes & Medina Schuurman

‘Hoe ouder, hoe mooier’ | Isa Hoes & Medina Schuurman

‘Ook leuke meisjes worden vijftig’| Maaike de Vries & Dr. Manon Kerkhof

‘De Overgang – het no-nonsense handboek’ | José Rozenbroek & Jos Teunis

Lees vooral ook het recente artikel van journaliste Maike Jeuken in AD, dat stemt je ongetwijfeld opgewekt; Ik wil niet bij en club en ook geen contact met lotgenoten

Gelukkig schreef Linda. online wel over dit onderwerp tijdens de Week van de Overgang; Dans jezelf door de overgang

Heb jij nog andere titels en tips om toe te voegen? Plaats ze als commentaar zodat de lijst steeds uitgebreider wordt.